ελ
Παλαιά Διαθήκη
1 ΚΑΙ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων·
Ομίλησεν ο Κυριος προς τον Μωϋσήν και είπε·
2 ἔντειλαι Ἀαρὼν καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ, λέγων· οὗτος ὁ νόμος τῆς ὁλοκαυτώσεως· αὐτὴ ἡ ὁλοκαύτωσις ἐπὶ τῆς καύσεως αὐτῆς ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου ὅλην τὴν νύκτα ἕως τὸ πρωΐ, καὶ τὸ πῦρ τοῦ θυσιαστηρίου καυθήσεται ἐπ᾿ αὐτοῦ, οὐ σβεσθήσεται.
“Δώσε τας ακολούθους εντολάς στον Ααρών και τους υιούς του· Αυτός είναι ο Νομος δια την θυσίαν των ολοκαυτωμάτων. Το επί του θυσιαστηρίου προς ολοκαύτωσιν προσφερόμενον ζώον θα μείνη επί του θυσιαστηρίου καθ' όλην την νύκτα μέχρι της πρωΐας και καθ' όλον αυτό το διάστημα το πυρ του θυσιαστηρίου θα είναι αναμμένον και δεν θα σβήση.
3 καὶ ἐνδύσεται ὁ ἱερεὺς χιτῶνα λινοῦν καὶ περισκελὲς λινοῦν ἐνδύσεται περὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ, καὶ ἀφελεῖ τὴν κατακάρπωσιν, ἣν ἂν καταναλώσῃ τὸ πῦρ, τὴν ὁλοκαύτωσιν, ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ παραθήσει αὐτὸ ἐχόμενον τοῦ θυσιαστηρίου.
Την πρωΐαν ο ιερεύς θα φορέση τον λινόν χιτώνα χαι επί της σαρκός αυτού θα φορέση την λινήν περιισκελίδα. Θα αφαιρέση από το θυσιαστήριον την στάκτην του καέντος ολοκαυτώματος και θα θέση αυτήν πλησίον του θυσιαστηρίου.
4 καὶ ἐκδύσεται τὴν στολὴν αὐτοῦ καὶ ἐνδύσεται στολὴν ἄλλην, καὶ ἐξοίσει τὴν κατακάρπωσιν ἔξω τῆς παρεμβολῆς εἰς τόπον καθαρόν.
Κατόπιν θα αφαιρέση την ιερατικήν αυτήν στολήν και θα ενδυθή την άλλην, την καθημερινήν, και θα φέρη την στάκτην έξω από την κατασκήνωσιν εις καθαρόν ωρισμένον τόπον.
5 καὶ πῦρ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον καυθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ οὐ σβεσθήσεται, καὶ καύσει ἐπ᾿ αὐτοῦ ὁ ἱερεὺς ξύλα τὸ πρωΐ πρωΐ· καὶ στοιβάσει ἐπ᾿ αὐτοῦ τὴν ὁλοκαύτωσιν καὶ ἐπιθήσει ἐπ᾿ αὐτὸ τὸ στέαρ τοῦ σωτηρίου·
Το πυρ επάνω στο θυσιαστήριον των ολοκαυτωμάτων θα διατηρήται άσβεστον και δεν θα σβήση ποτέ. Προς τον σκοπόν τούτον ο ιερεύς κάθε πρωί και εν συνεχεία θα στοιβάζη ξύλα και θα θέση επάνω εις τα καιόμενα ξύλα το προς ολοκαύτωσιν προσφερθέν ζώον όπως επίσης και το λίπος του ζώου, όταν πρόκειται περί ευχαριστηρίου θυσίας.
6 καὶ πῦρ διὰ παντὸς καυθήσεται ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον, οὐ σβεσθήσεται.
Το πυρ θα καίη πάντοτε νυχθημερόν επάνω στο θυσιαστήριον. Δεν θα σβησθή ποτέ.
7 Οὗτος ὁ νόμος τῆς θυσίας, ἣν προσάξουσιν αὐτὴν οἱ υἱοὶ Ἀαρὼν ἔναντι Κυρίου ἀπέναντι τοῦ θυσιαστηρίου·
Η τυπική διάταξις δια την θυσίαν, την οποίαν θα προσφέρουν ενώπιον του Κυρίου προ του θυσιαστηρίου οι υιοί του Ααρών, οι ιερείς, είναι η εξής·
8 καὶ ἀφελεῖ ἀπ᾿ αὐτοῦ τῇ δρακὶ ἀπὸ τῆς σεμιδάλεως τῆς θυσίας σὺν τῷ ἐλαίῳ αὐτῆς καὶ σὺν παντὶ τῷ λιβάνῳ αὐτῆς τὰ ὄντα ἐπὶ τῆς θυσίας καὶ ἀνοίσει ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κάρπωμα, ὀσμὴν εὐωδίας, τὸ μνημόσυνον αὐτῆς τῷ Κυρίῳ.
Θα αφαιρέση ο ιερεύς από το προς θυσίαν προσφερθέν μίαν χούφταν από το σημιγδάλι το αναμεμιγμένον με το προσφερθέν έλαιον, θα πάρη ακόμη ολο το λιβάνι το προσφερθέν προς θυσίαν, και όλα αυτά θα τα φέρη ως ολοκαύτωσιν προς τον Κυριον. Αυτή θα είναι ευάρεστος και ευπρόσδεκτος οσμή προς τον Κυριον εις μνήμην του προσφέροντος.
9 τὸ δὲ καταλειφθὲν ἀπ᾿ αὐτῆς ἔδεται Ἀαρὼν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ· ἄζυμα βρωθήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ, ἐν αὐλῇ τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου ἔδονται αὐτήν.
Το υπόλοιπον της θυσίας αυτής θα φάγουν ο Ααρών και οι υιοί του. Τα άζυμα αυτά θα φαγωθούν στον άγιον τόπον, δηλαδή εις την αυλήν της Σκηνής του Μαρτυρίου. Εκεί θα τα φάγουν.
10 οὐ πεφθήσεται ἐζυμωμένη· μερίδα αὐτὴν ἔδωκα αὐτοῖς ἀπὸ τῶν καρπωμάτων Κυρίου· ἅγια ἁγίων ἐστίν, ὥσπερ τὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ ὥσπερ τὸ τῆς πλημμελείας.
Το σημιγδάλι, που προσφέρεται προς θυσίαν, δεν θα ψηθή ζυμωμένον με προζύμι. Το φύραμα θα είναι άζυμον. Αυτό το υπόλοιπον σημιγδάλι το έδωκα εις αυτούς ως μερίδιόν των από την προς τον Κυριον θυσίαν. Είναι αγιώτατον· το ίδιο θα γίνεται και όταν πρόκειται είτε περί θυσίας προσφερομένης υπέρ αμαρτίας ελαφράς είτε περί θυσίας προσφερομένης δια βαρυτέραν αμαρτίαν.
11 πᾶν ἀρσενικὸν τῶν ἱερέων ἔδονται αὐτήν· νόμιμον αἰώνιον εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν ἀπὸ τῶν καρπωμάτων Κυρίου. πᾶς ὃς ἐὰν ἅψηται αὐτῶν, ἁγιασθήσεται.
Καθε άρρεν μέλος των οικογενειών των ιερέων θα τρώγουν αυτήν. Αυτό είναι νόμος παντοτεινός εις όλας τας γενεάς σας σχετικώς με τας θυσίας τας προσφερομένας προς τον Κυριον. Καθε άλλος, ο οποίος ήθελεν εγγίσει τας θυσίας αυτάς, είναι υπεύθυνος και πρέπει να καθαρθή, να αγιασθή”.
12 Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων·
Ελάλησεν άκομη ο Κυριος προς τον Μωϋσήν και είπεν·
13 τοῦτο τὸ δῶρον Ἀαρὼν καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ, ὃ προσοίσουσι Κυρίῳ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ ἂν χρίσῃς αὐτόν· τὸ δέκατον τοῦ οἰφὶ σεμιδάλεως εἰς θυσίαν διὰ παντός, τὸ ἥμισυ αὐτῆς τὸ πρωΐ, καὶ τὸ ἥμισυ αὐτῆς τὸ δειλινόν.
“αυτή θα είναι η προς θυσίαν προσφορά του Ααρών και των υιών του, που θα προσφέρουν αυτοί προς τον Κυριον την ημέραν κατά την οποίαν θα χρίσης ένα από αυτούς ως αρχιερέα. Θα προσφέρη αυτός το εν δέκατον του οιφί (δύο περίπου κιλά σημιγδάλι ως καθημερινήν θυσίαν, το ήμισυ από αυτό θα το προσφέρη το πρωϊ και το άλλο ήμισυ το δειλινόν.
14 ἐπὶ τηγάνου ἐν ἐλαίῳ ποιηθήσεται, πεφυραμένην οἴσει αὐτήν, ἑλικτά, θυσίαν ἐκ κλασμάτων, θυσίαν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας Κυρίῳ.
Η θυσία αυτή ζυμωμένη με λάδι θα κατασκευασθή στο τηγάνι και θα την προσφέρης διπλωμένην εις τεμάχια χωριστά το καθένα. Αυτή είναι θυσία εις οσμήν ευωδίας προς τον Κυριον.
15 ὁ ἱερεὺς ὁ χριστὸς ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐκ τῶν υἱῶν αὐτοῦ ποιήσει αὐτήν· νόμος αἰώνιος, ἅπαν ἐπιτελεσθήσεται.
Αυτήν την καθημερινήν θυσίαν θα την προσφέρη και ο υιός του Ααρών, ο διάδοχός του στο λειτούργημα της ιερωσύνης. Ο νόμος ούτος θα είναι παντοτεινός και απαράβατος και η θυσία αυτή θα προσφέρεται εξ ολοκλήρου στο θυσιαστήριον των ολοκαυτωμάτων.
16 καὶ πᾶσα θυσία ἱερέως ὁλόκαυτος ἔσται καὶ οὐ βρωθήσεται.
Καθε θυσία του ιερέως θα είναι ολοκαύτωμα στο θυσιαστήριον των ολοκαυτωμάτων. Θα καίεται εξ ολοκλήρου και κανένα μέρος αυτής δεν θα τρώγεται”.
17 Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων·
Ο Κυριος ελάλησε προς τον Μωϋσήν και είπε·
18 λάλησον Ἀαρὼν καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ λέγων· οὗτος ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας· ἐν τόπῳ, οὗ σφάζουσι τὸ ὁλοκαύτωμα, σφάξουσι τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας ἔναντι Κυρίου· ἅγια ἁγίων ἐστίν.
“Ειπέ στον Ααρών και τους υιούς του αυτά· Ούτος είναι ο νόμος, το τυπικόν, σύμφωνα με το οποίον θα προσφέρεται η θυσία δια την αμαρτίαν. Εκεί, όπου σφάζουν το προς ολοκαύτωσιν ζώον, θα σφάξουν και τα ζώα, που προσφέρονται ως θυσία περί αμαρτίας, δηλαδή εις την αυλήν ενώπιον της Σκηνής του Κυρίου· είναι αυτά αγιώτατα.
19 ὁ ἱερεὺς ὁ ἀναφέρων αὐτὴν ἔδεται αὐτήν· ἐν τόπῳ ἁγίῳ βρωθήσεται, ἐν αὐλῇ τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου.
Ο ιερεύς, που προσφέρει την θυσίαν, θα φάγη αυτήν. Θα φαγωθή στον τόπον τον άγιον δηλαδή εις την αυλήν της Σκηνής του Μαρτυρίου.
20 πᾶς ὁ ἁπτόμενος τῶν κρεῶν αὐτῆς ἁγιασθήσεται· καὶ ᾧ ἐὰν ἐπιρραντισθῇ ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῆς ἐπὶ τὸ ἱμάτιον, ὃς ἐὰν ραντισθῇ ἐπ᾿ αὐτό, πλυθήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ.
Καθε άλλος, που εγγίζει τα κρέατα αυτά, είναι υπεύθυνος και πρέπει να καθαρθή, να αγιασθή. Και εκείνός που θα ραντισθή με το αίμα αυτό της θυσίας, πρέπει να πλύνη το ιμάτιόν του στον ιερόν τόπον της Σκηνής του Μαρτυρίου.
21 καὶ σκεῦος ὀστράκινον, οὗ ἐὰν ἑψηθῇ ἐν αὐτῷ, συντριβήσεται· ἐὰν δὲ ἐν σκεύει χαλκῷ ἑψηθῇ, ἐκτρίψει αὐτὸ καὶ ἐκκλύσει ὕδατι.
πήλινον σκεύος, επί του οποίου θα ψηθή κάποια θυσία, πρέπει να συντρίβεται. Εάν δε το δοχείον, όπου θα ψηθή η θυσία, είναι χάλκινον, πρέπει να το τρίψης καλά και να το πλύνης με πολύ νερό.
22 πᾶς ἄρσην ἐν τοῖς ἱερεῦσι φάγεται αὐτά· ἅγια ἁγίων ἐστὶ Κυρίῳ.
Μονον αρσενικόν μέλος από την οικογένειαν των ιερέων θα φάγη αυτά, διότι είναι αγιώτατα, αφιερωμένα στον Κυριον.
23 καὶ πάντα τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας, ὧν ἐὰν εἰσενεχθῇ ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῶν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου ἐξιλάσασθαι ἐν τῷ ἁγίῳ, οὐ βρωθήσεται· ἐν πυρὶ κατακαυθήσεται.
Από θυσίας, αι οποίαι προσφέρονται περί αμαρτίας και από το αίμα των ζώων, που φέρετε εμπρός εις τα άγια της Σκηνής του Μαρτυρίου προς εξιλασμόν, δεν θα φάγετε. Θα καίωνται εξ ολοκλήρου στο θυσιαστήριον.
Ερμηνεία Ἰ. Κολιτσάρα