ελ
Καινή Διαθήκη
1 ΜΕΤΑ ταῦτα εἶδον, καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνεῳγμένη ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἡ φωνὴ ἡ πρώτη ἣν ἤκουσα ὡς σάλπιγγος λαλούσης μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων· ἀνάβα ὧδε καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα.
Καὶ ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ εἶδον καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνοικτὴ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ φωνή, ποὺ προτήτερα ἤκουσα σὰν σάλπιγγα νὰ ὁμιλῇ μαζί μου, εἶπε· Ἀνέβα ἐδῶ καὶ θὰ σοῦ δείξω ἐκεῖνα, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον πρέπει νὰ γίνουν κατὰ τὸ μέλλον.
2 καὶ εὐθέως ἐγενόμην ἐν πνεύματι· καὶ ἰδοὺ θρόνος ἔκειτο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τὸν θρόνον καθήμενος,
Καὶ ἀμέσως μὲ κατέλαβεν ἔκστασις καὶ μὲ τὰς ἀνωτέρας τῆς ψυχῆς μου δυνάμεις φωτιζομένας ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀνέβην εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἰδοὺ ἕνας θρόνος στερεωμένος μέσα εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον ἐκάθητο ὁ Θεός.
3 ὅμοιος ὁράσει λίθῳ ἰάσπιδι καὶ σαρδίῳ· καὶ ἶρις κυκλόθεν τοῦ θρόνου, ὁμοίως ὅρασις σμαραγδίνων.
Ἐφαίνετο στὰ μάτια λαμπρὸς σὰν τὸ μπριλλάντι καὶ κόκκινος σὰν τὸν πολύτιμον λίθον, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ πετρώματα τῶν Σάρδεων. Ἀστράπτει δηλαδὴ λαμπρὰ ἡ ἁγιότης καὶ τὸ φῶς του καὶ εἶναι γεμᾶτη φωτιὰ ἡ ἐκδίκησις τῆς δικαιοσύνης του. Συγχρόνως ὅμως τὸ εἰρηνικὸν σύμβολον τῆς ἴριδος, τὸ οὐράνιον τόξον δηλαδή, ἦτο τριγύρω ἀπὸ τὸν θρόνον, ὁ ὁποῖος ἔλαμπε στὰ μάτια πρασινωπός, σὰν νὰ ἦτο φτιαγμένος ἀπὸ σμάραγδον.
4 καὶ κυκλόθεν τοῦ θρόνου θρόνοι εἴκοσι τέσσαρες, καὶ ἐπὶ τοὺς θρόνους τοὺς εἴκοσι τέσσαρας πρεσβυτέρους καθημένους, περιβεβλημένους ἐν ἱματίοις λευκοῖς, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν στεφάνους χρυσοῦς.
Καὶ τριγύρω ἀπὸ τὸν θρόνον ἦσαν εἰκοσιτέσσαρες ἄλλοι θρόνοι. Καὶ εἰς τοὺς θρόνους αὐτοὺς εἶδα νὰ κάθηνται οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν, ἐνδεδυμένοι μὲ λευκὰ ἐνδύματα, σύμβολα τῆς ἁγιότητος καὶ ἁγνότητός των· καὶ εἶχαν στεφάνια χρυσᾶ εἰς τὰς κεφαλάς, σύμβολα τῆς νίκης των καὶ τοῦ ἐνδόξου θριάμβου των.
5 καὶ ἐκ τοῦ θρόνου ἐκπορεύονται ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταί· καὶ ἑπτὰ λαμπάδες πυρὸς καιόμεναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου, αἵ εἰσι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ·
Καὶ ἀπὸ τὸν θρόνον βγαίνουν ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταί, ποὺ ἑξαγγέλλουν τὸ ἀπλησίαστον μεγαλεῖον τοῦ παντοκράτορος Θεοῦ. Καὶ ἑπτὰ λαμπάδες πύριναι ὑπάρχουν ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον, αἱ ὁποῖαι εἶναι τὸ σύνολον τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα διαρκῶς ἐνεργοῦν χωρὶς ποτὲ νὰ ἑξαντλοῦνται.
6 καὶ ἐνώπιον τοῦ θρόνου ὡς θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία κρυστάλλῳ· καὶ ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου τέσσαρα ζῷα γέμοντα ὀφθαλμῶν ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν·
Καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον ἦτο σὰν θάλασσα ὑαλίνη ὁμοία πρὸς κρύσταλλον, ποὺ εἰκονίζει ὅτι ὁλόκληρος ἡ κτίσις εἶναι διαφανὴς καὶ διακρίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὸ παντέφορον Ὄμμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἰς τὸ μέσον τοῦ θρόνου καὶ τριγύρω ἀπὸ αὐτὸν τέσσαρα ζωντανὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ γεμᾶτα μάτια ἀπ’ ἐμπρὸς καὶ ἀπὸ πίσω.
7 καὶ τὸ ζῷον τὸ πρῶτον ὅμοιον λέοντι, καὶ τὸ δεύτερον ζῷον ὅμοιον μόσχῳ, καὶ τὸ τρίτον ζῷον ἔχον τὸ πρόσωπον ὡς ἀνθρώπου, καὶ τὸ τέταρτον ζῷον ὅμοιον ἀετῷ πετομένῳ.
Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀγγελικὰ καὶ ἐκτελεστικὰ ὄργανα τῶν θείων βουλῶν, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς φανερώνει τὴν δύναμίν του καὶ κυβερνᾷ τὴν ὁρατὴν φύσιν καὶ δημιουργίαν του. Καὶ τὸ πρῶτον ζῶον ὁμοιάζει πρὸς λέοντα, καὶ τὸ δεύτερον ζῶον εἶναι ὅμοιον πρὸς μόσχον, καὶ τὸ τρίτον ζῶον ἔχει τὸ πρόσωπον σὰν πρόσωπον ἀνθρώπου, καὶ τὸ τέταρτον ζῶον εἶναι ὅμοιον πρὸς ἀετὸν ποὺ πετᾷ.
8 καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα, ἓν καθ᾿ ἓν αὐτῶν ἔχον ἀνὰ πτέρυγας ἕξ, κυκλόθεν καὶ ἔσωθεν γέμουσιν ὀφθαλμῶν, καὶ ἀνάπαυσιν οὐκ ἔχουσιν ἡμέρας καὶ νυκτὸς λέγοντες· ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ὁ ἦν καὶ ὁ ὢν καὶ ὁ ἐρχόμενος.
Καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα, ποὺ καθένα ἀπὸ αὐτὰ ἔχουν ἀπὸ ἓξ πτερά, σύμβολα τῆς εὐκινησίας των πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν θείων βουλῶν, εἶναι τριγύρω καὶ ἀπὸ μέσα γεμᾶτα ἀπὸ μάτια, διὰ νὰ βλέπουν κάθε τι καὶ διὰ νὰ εἶναι ἔτσι κατάλληλα ὄργανα τοῦ παγγνώστου Θεοῦ. Καὶ δὲν σταματοῦν οὔτε διακόπτουν ποτὲ νύκτα καὶ ἡμέραν ἀπὸ τοῦ νὰ λέγουν· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ποὺ ἤσουν ἀϊδίως καὶ ὑπάρχεις ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου, χωρὶς νὰ ἐξαρτᾶται ἡ ὕπαρξίς σου ἀπὸ κανένα ἄλλον, καὶ θὰ εἶσαι καὶ εἰς τὸ μέλλον αἰώνιος καὶ ἀτελεύτητος.
9 Καὶ ὅταν δῶσι τὰ ζῷα δόξαν καὶ τιμὴν καὶ εὐχαριστίαν τῷ καθημένῳ ἐπὶ τοῦ θρόνου, τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων,
Καὶ ὅταν τὰ ζῶα δώσουν δόξαν καὶ τιμὴν καὶ εὐχαριστίαν εἰς αὐτόν, ποὺ κάθηται εἰς τὸν θρόνον καὶ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων,
10 πεσοῦνται οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἐνώπιον τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ προσκυνήσουσι τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ βαλοῦσι τοὺς στεφάνους αὐτῶν ἐνώπιον τοῦ θρόνου λέγοντες·
θὰ πέσουν τότε οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι ἐμπρὸς εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ θὰ προσκυνήσουν τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ θὰ ρίψουν τοὺς στεφάνους των ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον λέγοντες·
11 ἄξιος εἶ, ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν, λαβεῖν τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν δύναμιν, ὅτι σὺ ἔκτισας τὰ πάντα, καὶ διὰ τὸ θέλημά σου ἦσαν καὶ ἐκτίσθησαν.
Ἄξιος εἶσαι σύ, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας, νὰ λάβῃς ὅλην τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν δύναμιν, διότι σὺ ἔκτισες τὰ πάντα, καὶ διότι τὸ ἠθέλησες ἐξ ἀγαθότητος ἐκτίσθησαν ἀπὸ σὲ καὶ ὑπάρχουν.
Ερμηνεία Π. Τρεμπέλα