Αποκάλυψη-Κεφάλαιο ΙΗ'. 18

1 ΜΕΤΑ ταῦτα εἶδον ἄλλον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα ἐξουσίαν μεγάλην, καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ,

Ύστερον ἀπὸ αὐτὰ εἶδα ἄλλον ἄγγελον νὰ καταβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐξουσίαν μεγάλην, καὶ ἡ γῆ ἔλαμψε καὶ ἐφωτίσθη ἀπὸ τὴν ἀπαστράπτουσαν δόξαν του.

2 καὶ ἔκραξεν ἐν ἰσχυρᾷ φωνῇ λέγων· ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου·

Καὶ ἐφώναξε μὲ δυνατὴν φωνὴν καὶ εἶπεν· Ἔπεσεν, ἔπεσεν ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἔγινε τόπος, ποὺ κατοικοῦν δαιμόνια, καὶ ἀσφαλὴς διαμονὴ κάθε ἀκαθάρτου πνεύματος καὶ προφυλαγμένη φωληὰ κάθε ἀκαθάρτου καὶ μισημένου ὀρνέου.

3 ὅτι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πέπωκαν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς μετ᾿ αὐτῆς ἐπόρνευσαν, καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτησαν.

Καὶ συνέβησαν αὐτὰ εἰς αὐτήν, διότι ἀπὸ τὸ ἐξόχως μεθυστικὸν κρασὶ τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀποστασίας καὶ τῆς διαφθορᾶς της ἔχουν πίει ὅλα τὰ ἔθνη· καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπόρνευσαν μαζί της, διότι παρεσύρθησαν ἀπὸ τὴν ἐπιρροήν της εἰς διεφθαρμένην καὶ ἀσεβῆ εἰδωλολατρικὴν ζωήν· καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐπλούτησαν ἀπὸ τὴν δύναμιν τῆς ἡδυπαθείας της καὶ τῆς παραφόρου καὶ ἀλαζονικῆς σαρκολατρίας της.

4 Καὶ ἤκουσα ἄλλην φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν· ἔξελθε ἐξ αὐτῆς ὁ λαός μου, ἵνα μὴ συγκοινωνήσητε ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῆς, καὶ ἵνα ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς μὴ λάβητε·

Καὶ ἤκουσα ἄλλην φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· Ἐβγᾶτε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτὴν ὅσοι ἀποτελεῖτε τὸν λαὸν ἐμοῦ τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ μὴ γίνετε συμμέτοχοι καὶ συνυπεύθυνοι εἰς τὰς ἁμαρτίας της καὶ νὰ μὴ λάβετε καὶ σεῖς μέρος ἀπὸ τὰς τιμωρίας καὶ τὰς πληγάς, μὲ τὰς ὁποίας θὰ κτυπηθῇ.

5 ὅτι ἐκολλήθησαν αὐτῆς αἱ ἁμαρτίαι ἄχρι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐμνημόνευσεν ὁ Θεὸς τὰ ἀδικήματα αὐτῆς.

Διότι ἔφθασαν αἱ ἁμαρτίαι της μέχρι τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Θεὸς τὰ ἀδικήματά της.

6 ἀπόδοτε αὐτῇ ὡς καὶ αὐτὴ ἀπέδωκε, καὶ διπλώσατε αὐτῇ διπλᾶ κατὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἐν τῷ ποτηρίῳ ᾧ ἐκέρασε, κεράσατε αὐτῇ διπλοῦν.

Καὶ ἡ φωνὴ τώρα ἀπευθύνεται πρὸς τοὺς ἐχθροὺς τῆς Βαβυλῶνος καὶ τοὺς λέγει: Ἀνταποδώσατέ της, ὅπως καὶ αὐτὴ ἀνταπέδωκεν εἰς ἄλλους. Καὶ διπλασιάσατε καὶ ἀνταποδώσατέ της διπλᾶ σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα της. Μέσα εἰς τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς, μὲ τὸ ὁποῖον αὐτὴ ἐκέρασε τοὺς ἄλλους, κεράσατε τὴν καὶ σεῖς μὲ τὸ διπλάσιον.

7 ὅσα ἐδόξασεν ἑαυτὴν καὶ ἐστρηνίασε, τοσοῦτον δότε αὐτῇ βασανισμὸν καὶ πένθος. ὅτι ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς λέγει, ὅτι κάθημαι καθὼς βασίλισσα καὶ χήρα οὐκ εἰμὶ καὶ πένθος οὐ μὴ ἴδω,

Ὅσον ἐδόξασε τὸν ἑαυτόν της καὶ ἐδούλευσεν εἰς τὴν ἀκολασίαν, τόσον πολὺν βασανισμὸν καὶ πένθος δώσατέ της. Διότι μέσα εἰς τὴν ὑπερήφανον καὶ ἀσεβῆ καρδίαν της λέγει, ὅτι κάθημαι βασίλισσα καὶ δὲν εἶμαι χήρα καὶ δὲν θὰ ἴδω ποτὲ πένθος.

8 διὰ τοῦτο ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἥξουσιν αἱ πληγαὶ αὐτῆς, θάνατος καὶ πένθος καὶ λιμός, καὶ ἐν πυρὶ κατακαυθήσεται· ὅτι ἰσχυρὸς Κύριος Θεὸς ὁ κρίνας αὐτήν.

Δι’ αὐτὸ σὲ μίαν ἡμέραν θὰ ἔλθουν ὅλαι αἱ πληγαί της, καὶ θάνατος καὶ πένθος καὶ πεῖνα καὶ θὰ κατακαῇ μὲ φωτιά, διότι εἶναι ἰσχυρὸς ὁ Κύριος ὁ Θεός, ποὺ κατέκρινε καὶ κατεδίκασεν αὐτήν.

9 καὶ κλαύσουσιν αὐτὴν καὶ κόψονται ἐπ᾿ αὐτῇ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς οἱ μετ᾿ αὐτῆς πορνεύσαντες καὶ στρηνιάσαντες, ὅταν βλέπωσι τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς,

Καὶ θὰ τὴν κλαύσουν καὶ θὰ κάμουν κοπετὸν δι’ αὐτὴν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, οἱ ὁποῖοι ἐπόρνευσαν μαζί της καὶ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ οἱ ὁποῖοι παρεδόθησαν εἰς ἀσελγείας, ὅταν θὰ βλέπουν τὸν καπνὸν τῆς πυρκαϊᾶς της.

10 ἀπὸ μακρόθεν ἑστηκότες διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, λέγοντες· οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη Βαβυλών, ἡ πόλις ἡ ἰσχυρά, ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἦλθεν ἡ κρίσις σου.

Καὶ θὰ στέκουν ἀπὸ μακρυὰ ἕνεκα τοῦ φόβου τοῦ βασανισμοῦ της τρέμοντες, μήπως πάθουν καὶ αὐτοὶ τὰ ἴδια καὶ θὰ λέγουν· Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον, ἡ πόλις ἡ μεγάλη Βαβυλών, ἡ πόλις ἡ δυνατή, διότι μέσα εἰς μίαν ὥραν ἦλθεν ἡ κατάκρισις καὶ τιμωρία σου.

11 καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς κλαύσουσι καὶ πενθήσουσιν ἐπ᾿ αὐτῇ, ὅτι τὸν γόμον αὐτῶν οὐδεὶς ἀγοράζει οὐκέτι,

Καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς θὰ κλαύσουν καὶ θὰ πενθήσουν δι’ αὐτήν, διότι τὸ φορτίον τῶν ἐμπορευμάτων τους δὲν τὸ ἀγοράζει πλέον κανείς.

12 γόμον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ λίθου τιμίου καὶ μαργαρίτου, καὶ βυσσίνου καὶ πορφύρας καὶ σηρικοῦ καὶ κοκκίνου, καὶ πᾶν ξύλον θύϊνον καὶ πᾶν σκεῦος ἐλεφάντινον καὶ πᾶν σκεῦος ἐκ ξύλου τιμιωτάτου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου καὶ μαρμάρου,

Δὲν ἀγοράζουν τὸ φορτίον τοῦ χρυσοῦ καὶ τοῦ ἀργυροῦ καὶ τοῦ πολυτίμου λίθου καὶ τοῦ μαργαριταριοῦ καὶ τοῦ πολυτελοῦς βυσσίνου ὑφάσματος καὶ τῆς πορφύρας καὶ τοῦ μεταξωτοῦ καὶ τοῦ κοκκίνου καὶ κάθε ξύλινον ἀπὸ τὸ εὐῶδες κέδρον τῆς Ἀφρικῆς καὶ κάθε σκεῦος φιλτισένιον καὶ κάθε σκεῦος ἀπὸ ξύλον πολυτιμότατον καὶ ἀπὸ χαλκὸν καὶ σίδηρον καὶ μάρμαρον.

13 καὶ κινάμωμον καὶ ἄμωμον καὶ θυμιάματα, καὶ μύρον καὶ λίβανον καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ σεμίδαλιν καὶ σῖτον καὶ κτήνη καὶ πρόβατα, καὶ ἵππων καὶ ρεδῶν καὶ σωμάτων, καὶ ψυχὰς ἀνθρώπων.

Δὲν ἀγοράζουν καὶ τὴν κανέλλαν καὶ τὸ πολύτιμον φυτὸν ἄμωμον, μὲ τὸ ὁποῖον φτιάνεται πανάκριβος μυρωδιά, καὶ τὰ θυμιάματα καὶ τὸ μύρον καὶ τὸν λίβανον καὶ τὸ κρασὶ καὶ τὸ λάδι καὶ τὸ σιμιγδάλι καὶ τὸ σιτάρι καὶ τὰ κτήνη καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὸ φορτίον τῶν ἀλόγων καὶ τῶν τετρατρόχων ἁμαξῶν καὶ τῶν σωμάτων, ποὺ πωλοῦν οἱ σωματέμποροι καὶ τοὺς ζωντανοὺς ἀνθρώπους.

14 καὶ ἡ ὀπώρα τῆς ἐπιθυμίας τῆς ψυχῆς σου ἀπώλετο ἀπὸ σοῦ, καὶ πάντα τὰ λιπαρὰ καὶ τὰ λαμπρὰ ἀπῆλθεν ἀπὸ σοῦ, καὶ οὐκέτι οὐ μὴ αὐτὰ εὑρήσεις.

Καὶ τὰ φροῦτα, ποὺ ἐπεθύμει ἡ ψυχή σου, ἐχάθησαν ἀπὸ σὲ καὶ ὅλα τὰ λιπαρὰ καὶ τὰ λαμπρὰ καὶ νόστιμα ἔφυγαν ἀπὸ σὲ καὶ δὲν θὰ τὰ εὕρῃς ποτὲ πλέον.

15 οἱ ἔμποροι τούτων, οἱ πλουτήσαντες ἀπ᾿ αὐτῆς, ἀπὸ μακρόθεν στήσονται διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς κλαίοντες καὶ πενθοῦντες,

Οἱ ἔμποροι ὅλων αὐτῶν, ποὺ ἐπλούτησαν ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτήν, θὰ σταθοῦν μακρυὰ ἕνεκα τοῦ φόβου καὶ τοῦ βασανισμοῦ της καὶ θὰ κλαίουν καὶ θὰ πενθοῦν,

16 λέγοντες· οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἡ περιβεβλημένη βύσσινον καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη ἐν χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη ὁ τοσοῦτος πλοῦτος.

καὶ θὰ λέγουν· Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ποὺ εἶχεν ἐνδυθῆ βασιλικὸν ἔνδυμα βύσσινον καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ ἦταν χρυσωμένη καὶ στολισμένη μὲ χρυσᾶ κοσμήματα καὶ λίθον πολύτιμον καὶ μαργαριτάρια. Οὐαί, διότι μέσα εἰς μίαν ὥραν ἐρημώθη ὁ τόσον πολὺς πλοῦτος της.

17 καὶ πᾶς κυβερνήτης καὶ πᾶς ὁ ἐπὶ τόπον πλέων, καὶ ναῦται καὶ ὅσοι τὴν θάλασσαν ἐργάζονται, ἀπὸ μακρόθεν ἔστησαν,

Καὶ κάθε καραβοκύρης καὶ καθένας, ποὺ κατέπλεεν εἰς τὸν τόπον τῆς Βαβυλῶνος, καὶ οἱ ναῦται καὶ ὅσοι ἐργάζονται εἰς τὴν θάλασσαν, ἐστάθησαν ἀπὸ μακρυά,

18 καὶ ἔκραζον βλέποντες τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς, λέγοντες· τίς ὁμοία τῇ πόλει τῇ μεγάλῃ;

καὶ ἐφώναζαν δυνατά, σὰν ἔβλεπαν τὸν καπνὸν τῆς καταστρεπτικῆς πυρκαϊᾶς της, καὶ ἔλεγαν· Ποία ἄλλη πόλις ἦτο ὅμοια πρὸς τὴν πόλιν τὴν μεγάλην;

19 καὶ ἔβαλον χοῦν ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ ἔκραζον κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, λέγοντες· οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἐν ᾗ ἐπλούτησαν πάντες οἱ ἔχοντες τὰ πλοῖα ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐκ τῆς τιμιότητος αὐτῆς· ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη.

Καὶ καταθλιμμένοι ἔρριψαν χῶμα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν των καὶ ἐφώναζαν μὲ κλαυθμοὺς καὶ μὲ πένθος λέγοντες· Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν ἐπλούτησαν ἀπὸ τὴν ἀκριβὴν πληρωμήν της ὅλοι, ὅσοι εἶχαν τὰ πλοῖα εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἔκαμναν μεταφοράς. Ἀλλοίμονον, διότι μέσα εἰς μίαν ὥραν ἐρημώθη.

20 Εὐφραίνου ἐπ᾿ αὐτῇ, οὐρανέ, καὶ οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, ὅτι ἔκρινεν ὁ Θεὸς τὸ κρῖμα ὑμῶν ἐξ αὐτῆς.

Καὶ ἡ φωνὴ ἐστράφη τώρα πρὸς τὸν οὐρανόν: Εὐφραίνου διὰ τὴν καταστροφὴν αὐτῆς, οὐρανέ, καὶ οἱ ἐν τῷ οὐρανῷ Ἅγιοι καὶ οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Προφῆται, διότι τὴν ἐδίκασεν ὁ Θεὸς καὶ ἡ δικαία τιμωρία, διὰ τὸ ἀδικοχυμένον αἷμα σας, ἐπῆλθε κατ’ αὐτῆς.

21Καὶ ἦρεν εἷς ἄγγελος ἰσχυρὸς λίθον ὡς μύλον μέγαν καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν θάλασσαν λέγων· οὕτως ὁρμήματι βληθήσεται Βαβυλὼν ἡ μεγάλη πόλις, καὶ οὐ μὴ εὑρεθῇ ἔτι.

Καὶ ἐσήκωσεν ἕνας ἄγγελος δυνατὸς ἕνα μεγάλον λίθον σὰν μυλόπετραν καὶ τὸν ἔρριψεν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ εἶπε· Μὲ τέτοια ὁρμὴ θὰ κτυπηθῆ ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη πόλις καὶ δὲν θὰ εὑρεθῇ πλέον.

22 καὶ φωνὴ κιθαρῳδῶν καὶ μουσικῶν καὶ αὐλητῶν καὶ σαλπιστῶν οὐ μὴ ἀκουσθῇ ἐν σοὶ ἔτι, καὶ πᾶς τεχνίτης πάσης τέχνης οὐ μὴ εὑρεθῇ ἐν σοὶ ἔτι, καὶ φωνὴ μύλου οὐ μὴ ἀκουσθῇ ἐν σοὶ ἔτι,

Καὶ φωνὴ κιθαροπαικτῶν καὶ τραγουδιστῶν καὶ ἐκείνων, ποὺ παίζουν τὸν αὐλόν, καὶ τῶν σαλπιγκτῶν δὲν θὰ ἀκουσθῇ πλέον μέσα εἰς τοὺς ἐρημωμένους δρόμους σου, καὶ κανένας τεχνίτης κάθε τέχνης δὲν θὰ εὑρεθῇ πλέον εἰς τὰ ἐρείπιά σου καὶ κρότος μύλου δὲν θὰ ἀκουσθῇ πλέον εἰς τὴν περιοχήν σου.

23 καὶ φῶς λύχνου οὐ μὴ φανῇ ἐν σοὶ ἔτι, καὶ φωνὴ νυμφίου καὶ νύμφης οὐ μὴ ἀκουσθῇ ἐν σοὶ ἔτι· ὅτι οἱ ἔμποροί σου ἦσαν οἱ μεγιστᾶνες τῆς γῆς, ὅτι ἐν τῇ φαρμακείᾳ σου ἐπλανήθησαν πάντα τὰ ἔθνη,

Καὶ φῶς λυχναριοῦ δὲν θὰ φανῇ πλέον μέσα εἰς τὰ κατερειπωμένα σπίτια σου, καὶ ἡ χαρούμενη φωνὴ γαμβροῦ καὶ νύμφης δὲν θὰ ἀκουσθῇ πλέον μέσα εἰς τὰ ἐρείπιά σου. Διότι οἱ ἔμποροί σου ἦσαν οἱ πλουτοκράται, ποὺ ἐξεμεταλλεύθησαν καὶ κατεπίεσαν τὴν οἰκουμένην· διότι μὲ τὰ μαγικὰ φάρμακά σου ἐπλανήθησαν καὶ ἑξαχρειώθησαν ὅλα τὰ ἔθνη,

24 καὶ ἐν αὐτῇ αἵματα προφητῶν καὶ ἁγίων εὑρέθη καὶ πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπὶ τῆς γῆς.

καὶ διότι μέσα εἰς τὴν νοητὴν αὐτὴν Βαβυλῶνα εὑρέθησαν αἵματα Προφητῶν καὶ Ἁγίων καὶ ὅλων τῶν Μαρτύρων, ποὺ ἔχουν σφαγῆ ἐπὶ τῆς γῆς.

Προηγούμενο Κεφάλαιο Επόμενο Κεφάλαιο

Καινή Διαθήκη