Είναι εν έκ τών σοβαρωτάτων βιβλίων της Καινής Διαθήκης, μή υπολειπομένη είς σπουδαιότητα ούδεμιάς τών λοιπών έπιστολών τού θείου Παύλου. Σύγγραμμα άπολογητικού χαρακτήρος, άποδεικνύει συστηματικώς τήν άνυπέρβλητον ύπεροχήν τού Χριστιανισμού καί της Νέας Διαθήκης έναντι τής Ίσραηλιτικής θρησκείας καί τής Παλαιάς Διαθήκης. Καθιστών δέ δήλην τήν άνεπάρκειαν της λευϊτικής Ιερωσύνης καί τών θυσιών τών έν τώ Να τών Ιεροσολύμων προσφερομένων, εξαίρει τήν αίωνίαν καί άδιάδοχον Ιερωσύνην του Χριστού, όστις ώς μέγας και αίώνιος άρχιερεύς προσενεγκών άπαξ διά παντός τό ίδιον αύτοϋ αίμα ύπέρ τών άμαρτιών τού λαοϋ του είσήλθεν είς τά άληθινά Άγια, τόν Ούρανόν, χρηματίσας πρόδρομος ήμων καί διανοίξας έλευθέραν τήν είσοδον αύτων καί είς ήμας, ούτω δε γενόμενος πρόξενος σωτηρίας αιωνίου.

Αναντιλέκτως ή πρός 'Εβραίους επιστολή κατά μεν τας δέας και τας άναπτυσσομένας έν αύτή διδασκαλίας παρουσιάζεται συγγενής πρός τας άλλας έπιστολάς του Παύλου καί αίσθανόμεθα νά άναπηδά έκ των σελίδων αύτής τό πνεϋμα αύτών τών κυρίων γραμμών τής διδασκαλίας τοϋ Παύλου. Εμφανίζει όμως καί διαφοράς πρός τας λοιπάς έπιστολάς, άλλας τε καί μάλιστα περί τό ύφος. Έντεϋθεν, μολονότι δεν διημφεσβητήθη ή άποστολικότης και ή θεοπνευστία αύτής, άπό χρόνων παλαιών εκυκλοφόρησεν ή γνώμη, καθ' ήν «τά μέν νοήματα τού 'Αποστόλου έστίν, ή δε φράσις και ή σύνθεσις» άλλου τινός τών άκολούθων αύτού (τοϋ Λουκά ή τοϋ Άπολλώ ή τοϋ Κλήμεντος Ρώμης), όστις άπεμνημόνευσε τά άποστολικά διδάγματα καί ελευθέρως, άλλά καί πιστώς διετύπωσεν αύτά. Έντεϋθεν εγένετο δεκτόν καί ύπό τοϋ Ώριγένους, ότι «ούχί εική ol άρχαϊοι άνδρες ώς Παύλου αύτήν παραδεδώκασι».

Ή επιστολή έγράφη πρός Χριστιανούς εξ 'Ίουδαίων, εν δοκιμασία διατελοϋντας καί κλονιζομένους, έκ Ρώμης πιθανώτατα καί όλίγον πρό της καταστροφής τών Ιεροσολύμων, ήτοι περί τό 70 μ. Χ.