ελ
Καινή Διαθήκη
1 ΚΑΙ ὑμᾶς ὄντας νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι καὶ ταῖς ἁμαρτίαις,
Καὶ ἔκαμε δι’ ἡμᾶς ὅ,τι ἔκαμε καὶ διὰ σᾶς. Σεῖς δηλαδὴ ἦσθε νεκροὶ πνευματικῶς, ἕνεκα τῶν παραβάσεων καὶ ἁμαρτιῶν,
2 ἐν αἷς ποτε περιεπατήσατε κατὰ τὸν αἰῶνα τοῦ κόσμου τούτου, κατὰ τὸν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος, τοῦ πνεύματος τοῦ νῦν ἐνεργοῦντος ἐν τοῖς υἱοῖς τῆς ἀπειθείας·
εἰς τὰς ὁποίας ἄλλοτε ἐπεριπατήσατε, ὅταν ἐζούσατε τὴν διεφθαομένην ζωὴν τοῦ κόσμου αὐτοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ ἄρχοντος, ποὺ ἀπὸ τὰς ἐκτάσεις τοῦ ἀέρος ἐξουσιάζει τοὺς σαρκικοὺς ἀνθρώπους, τοῦ πονηροῦ δηλαδὴ πνεύματος, ποὺ τώρα ἐνεργεῖ εἰς τοὺς ἀπειθεῖς.
3 ἐν οἷς καὶ ἡμεῖς πάντες ἀνεστράφημέν ποτε ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς σαρκὸς ἡμῶν, ποιοῦντες τὰ θελήματα τῆς σαρκὸς καὶ τῶν διανοιῶν, καὶ ἦμεν τέκνα φύσει ὀργῆς, ὡς καὶ οἱ λοιποί· ~
Μεταξὺ αὐτῶν τῶν ἀπειθῶν ἀκόμη καὶ ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι ὅλοι ἐζήσαμεν καὶ συμπεριεφέρθημεν ἄλλοτε σύμφωνα μὲ τὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός μας καὶ ἐπράτταμεν τὰ θελήματα τῆς σαρκός μας καὶ τῶν σκοτισμένων διανοιῶν μας. Καὶ ἤμεθα τότε ἐκ φύσεως καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν γέννησίν μας ἄξιοι τῆς θείας ὀργῆς, καθὼς καὶ οἱ λοιποί.
4 ὁ δὲ Θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς,
Ὁ Θεὸς ὅμως, ποὺ εἶναι πλούσιος εἰς ἔλεος, ἕνεκα τῆς πολλῆς ἀγάπης του, μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς ἠγάπησε,
5 καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι συνεζωοποίησε τῷ Χριστῷ· χάριτί ἐστε σεσωσμένοι·
καὶ ὅταν ἀκόμη ἤμεθα ἠθικῶς νεκροὶ ἕνεκα τῶν παραβάσεων, μας ἐζωντάνευσε πνευματικῶς μαζὶ μὲ τὸν Χριστόν. Ἔχετε σωθῆ διὰ χάριτος καὶ ὄχι μὲ κατορθώματα ἰδικά σας.
6 καὶ συνήγειρε καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,
Καὶ μᾶς ἀνέστησε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸν καὶ μᾶς ἔβαλε νὰ καθήσωμεν μαζί του εἰς τὰ ἐπουράνια. Καὶ ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ἀνύψωσίς μας αὐτὴ ἔγινε διὰ τῆς ἑνώσεώς μας μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.
7 ἵνα ἐνδείξηται ἐν τοῖς αἰῶσι τοῖς ἐπερχομένοις τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ ἐν χρηστότητι ἐφ' ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.
Καὶ μᾶς εὐεργέτησε τόσον πολὺ ὁ Θεός, διὰ νὰ δείξῃ κατὰ τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας τοῦ μέλλοντος βίου τὸν ὑπερβολικὸν πλοῦτον τῆς χάριτός του μὲ τὴν ἀγαθότητα ποὺ ἐπέδειξεν εἰς ἡμᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
8 τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον,
Καὶ εἶναι ὄντως ὑπερβολικὸς ὁ πλοῦτος τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Διότι μὲ χάριν ἔχετε σωθῇ διὰ μέσου τῆς πίστεως. Καὶ ἡ διὰ τῆς πίστεως σωτηρία σας δὲν προήλθεν ἀπὸ σᾶς· Θεοῦ δωρεὰ εἶναι τὸ δῶρον αὐτό.
9 οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται.
Δὲν ἐσώθητε ἀπὸ ἔργα ἰδικά σας, διὰ νὰ μὴ ἔχῃ κανεὶς τὸ δικαίωμα νὰ καυχηθῇ.
10 αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς προητοίμασεν ὁ Θεὸς ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν.
Διότι καὶ ὡς ἄνθρωποι, ἀλλὰ πρὸ πάντων ὡς ἀναγεννηθέντες Χριστιανοὶ εἴμεθα ἰδικόν του ποίημα, ποὺ ἐδημιουργήθημεν νὰ μένωμεν ἐνωμένοι μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν διὰ νὰ πράττωμεν ἔργα ἀγαθά, διὰ τὰ ὁποῖα μᾶς ἐπροπαρασκεύασεν ὁ Θεός, διὰ νὰ πολιτευθῶμεν καὶ ζήσωμεν τὸν ὑπόλοιπον βίον μας μὲ αὐτά.
11 Διὸ μνημονεύετε ὅτι ὑμεῖς ποτε τὰ ἔθνη ἐν σαρκί, οἱ λεγόμενοι ἀκροβυστία ὑπὸ τῆς λεγομένης περιτομῆς ἐν σαρκὶ χειροποιήτου,
Διότι δὲ μᾶς ἔκαμεν ὁ Θεὸς καινούργιαν δημιουργίαν δι ἔργα ἀγαθά, δι’ αὐτὸ νὰ ἐνθυμῆσθε σεῖς οἱ ἐθνικοί, ποὺ εἰς τὸ σῶμα σας δὲν ἐλάβατε περιτομὴν καὶ δι’ αὐτὸ μὲ περιφρόνησιν ἐλέγεσθε ἀκροβυστία ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι τὸ εἶχαν καύχημα νὰ καλοῦνται περιτομή, ἦσαν ὅμως περιτομὴ σαρκική, ποὺ ἐγίνετο ἀπὸ ἀνθρώπινον χέρι,
12 ὅτι ἦτε ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ χωρὶς Χριστοῦ, ἀπηλλοτριωμένοι τῆς πολιτείας τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ξένοι τῶν διαθηκῶν τῆς ἐπαγγελίας, ἐλπίδα μὴ ἔχοντες καὶ ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ.
νὰ ἐνθυμῆσθε λοιπὸν σεῖς, ὅτι κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον δὲν εἴχατε καμμίαν σχέσιν πρὸς τὸν Μεσσίαν Χριστόν· ἦσθε ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὸ θεοκρατικὸν πολίτευμα τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ξένοι πρὸς τὰς διαθήκας, αἱ ὁποῖαι κύριον περιεχόμενον εἶχαν τὴν περὶ Χριστοῦ καὶ σωτῆρος ὑπόσχεσιν τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἴχατε τότε καμμίαν ἐλπίδα περὶ μελλούσης μακαρίας ζωῆς καὶ δὲν ἐγνωρίζατε τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ἀλλ’ ἐζούσατε εἰς τὸν κόσμον, σὰν νὰ μὴν εἴχατε Θεόν.
13 νυνὶ δὲ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ὑμεῖς οἱ ποτὲ ὄντες μακρὰν ἐγγὺς ἐγενήθητε ἐν τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ.
Τώρα ὅμως διὰ τῆς κοινωνίας σᾶς μὲ τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν σεῖς, ποὺ ἄλλοτε ἦσθε μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ ἀπὸ τὰς διαθήκας του, ἐπλησιάσατε διὰ μέσου τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ.
14 αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας,
Ναί· ἐπλησιάσατε καὶ τὸν Θεόν καὶ τὰς διαθήκας διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Διότι αὐτὸς εἶναι ἡ εἰρήνη μας, ὁ ὁποῖος καὶ τὰ δύο, τὸν Ἰουδαϊσμὸν δηλαδὴ καὶ τὸν ἐθνισμόν, τὰ ἔκαμεν ἔνα. Αὐτὸς τὸν τοῖχον, ποὺ ἦτο εἰς τὸ μέσον τῶν δύο λαῶν καὶ τοὺς ἐχώριζε, καὶ τὸν ὁποῖον τοῖχον ἐδημιούργει ὁ φραγμὸς τοῦ νόμου, τὸν ἐκρήμνισε καὶ τὸν ἔλυσε.
15 τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην,
Δηλαδή, κατέλυσε τὴν ἔχθραν τῶν δύο λαῶν, ἀφοῦ κατήργησε μὲ τὸ αἷμα του τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν, ὁ ὁποῖος ἔδιδεν ἐπιβλητικὰς προσταγάς, δὲν παρεῖχεν ὅμως καὶ τὴν χάριν πρὸς ἐφαρμογὴν καὶ τήρησιν τῶν προσταγμάτων τούτων. Καὶ κατήργησε τὸν νόμον διὰ νὰ κτίσῃ τοὺς δύο λαοὺς διὰ τῆς ἑνώσεώς των πρὸς τὸν ἑαυτόν του εἰς ἔνα νέον ἄνθρωπον, καὶ ἔτσι νὰ φέρῃ εἰρήνην μεταξύ τους.
16 καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ·
Καὶ νὰ συμφιλιώσῃ μὲ τὸν Θεόν διὰ τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου καὶ τοὺς δύο λαούς, ἐνωμένους εἰς ἕνα σῶμα, ἀφοῦ προηγουμένως θὰ ἐθανάτωνε τὴν ἔχθραν μὲ τὸν θάνατόν του.
17 καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς,
Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν ὁ Χριστὸς εἰς τὴν γῆν, ἐκήρυξε χαρμόσυνον μήνυμα εἰρήνης εἰς σᾶς τοὺς ἐθνικούς, ποὺ ἤσασθε μακράν, καὶ εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἤμεθα πλησίον.
18 ὅτι δι' αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα.
Διότι αὐτὸς μᾶς ἔφερε καὶ τοὺς δύο λαοὺς διὰ τοῦ ἑνὸς Ἁγίου Πνεύματος πλησίον εἰς τὸν Πατέρα καὶ δι’ αὐτοῦ ἔγινεν ἡ προσέγγισίς μας αὐτὴ πρὸς τὸν Θεόν.
19 ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ,
Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω λοιπὸν ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι δὲν εἶσθε πλέον ξένοι καὶ προσωρινοὶ κάτοικοι εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ εἶσθε συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκιακοὶ τοῦ Θεοῦ.
20 ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,
Καὶ ἐκτίσθητε σὰν ἄλλοι λίθοι ζωντανοὶ ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον. Εἶναι δὲ τὸ θεμέλιον τοῦτο οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, ἐνῶ ἀκρογωνιαῖος λίθος, ἀγκωνάρι ποὺ βαστάζει καὶ στηρίζει ὅλον τὸ οἰκοδόμημα εἶναι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
21 ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ·
Ἐπ’ αὐτοῦ δὲ καὶ δι’ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ ἡ οἰκοδομὴ ὅλη τῆς Ἐκκλησίας ἐνώνεται ἁρμονικὰ καὶ στερεὰ καὶ αὐξάνει, ὥστε νὰ γίνεται ναὸς ἅγιος, ὅπως τὸν θέλει ὁ Κύριος.
22 ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.
Διὰ τῆς ἑνώσεώς σας δὲ μετὰ τοῦ Κυρίου καὶ σεῖς οἰκοδομεῖσθε μὲ τοὺς ἄλλους πιστοὺς διὰ νὰ γίνετε ναὸς καὶ κατοικητήριον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ κατοικῇ ὁ Θεὸς μὲ τὸ Πνεῦμα του.
Ερμηνεία Π. Τρεμπέλα